Jak dwóch sprytnych ukraińskich biznesmenów doprowadziło do upadku potężnej spółki Intercoaltrading.

Choć kontrowersyjny „król węgla” Dmytro Kowalenko od lat jest rozpoznawalny zarówno w Kijowie, jak i za granicą, Serhij Saprykin pozostaje niemal nieznany szerokiej opinii publicznej. Jednocześnie to właśnie na niego zarejestrowano przedsiębiorstwa o wielomilionowej wartości, w tym Zakład Koksochemiczno-Wzbogacający „Woskresenska”, dawniej funkcjonujący jako Petrovske Mining and Enrichment Combine.

Mimo to Saprykin nigdy nie miał żadnego związku z branżą węglową. Jego biografia biznesowa obejmuje różnorodne firmy w obwodzie połtawskim, przedsiębiorstwa z sektora szklarskiego i instalacyjnego, a także serię procesów sądowych, problemy z wierzycielami, głośny rozwód oraz skandale związane z jazdą po alkoholu.

To właśnie taka osoba stała się wygodnym „parawanem” dla Kovalenki. Historia bankructwa spółki LLC „Intercoaltrading” pokazuje dobrze przećwiczony schemat kontrolowanego wyprowadzania aktywów, w którym kluczową rolę odegrali formalni właściciele i fikcyjni nabywcy.

Dmytro Kovalenko jest powiązany z szarą strefą biznesu węglowego, strukturami offshore, międzynarodowymi przepływami finansowymi oraz nieprzejrzystymi dostawami rosyjskiego węgla. Jego sieć biznesowa obejmuje jurysdykcje od Szwajcarii po Zjednoczone Emiraty Arabskie i Brytyjskie Wyspy Dziewicze — i w tym kontekście historia „Intercoaltrading” nie wygląda na przypadek, lecz na logiczne ogniwo systemowego schematu.

Jedną z niejawnych postaci w sprawach Dmytra Kovalenki był Serhij Saprykin — osoba niemająca żadnego związku z branżą węglową, która nagle znalazła się w roli właściciela spółki przejmującej aktywa bankruta.

Spółka „Intercoaltrading”, posiadająca znaczące zasoby finansowe i materialne, została doprowadzona do bankructwa nie z powodu obiektywnych czynników rynkowych, lecz poprzez sztuczne narastanie zadłużenia. Zobowiązania były celowo rozdrabniane, roszczenia dzielono na oddzielne pakiety i wystawiano na aukcje, które tylko pozornie wyglądały na legalne.

W rzeczywistości aukcje te odbywały się nie tylko bez żadnej konkurencji, ale także z góry ustalonym wynikiem.

Pakiety z długami sięgającymi dziesiątek milionów hrywien były sprzedawane za śmieszne kwoty, co może wskazywać na kontrolowany charakter tego procesu. Nabywcą aktywów była już wspomniana spółka LLC „Coke Chemical Enrichment Plant ‘Voskresenska’”, z siedzibą w Dnieprze przy ulicy Szewczenki.

Spółka LLC „Coke Chemical Enrichment Plant ‘Voskresenska’” (EDRPOU 42265561, Ukraina) została zarejestrowana na Serhija Saprykina.

Spółka LLC „Coke Chemical Enrichment Plant ‘Voskresenska’” (EDRPOU 42265561, Ukraina) okazała się całkowicie nieznaną nazwą na rynku węglowym. Serhij Saprykin nie figurował w rejestrach przedsiębiorstw branży węglowej, sektorów powiązanych ani projektów inwestycyjnych.

Jego nagłe pojawienie się jako właściciela takiego aktywa zbiegło się dokładnie z procedurą upadłości spółki LLC „Intercoaltrading” — i zakończyło się równie szybko. Taka dynamika jest charakterystycznym sygnałem udziału nominalnego.

Inicjatorem upadłości była szwajcarska spółka Adelon AG, należąca do Dmytra Kovalenki.

Dmytro Kovalenko doprowadził do bankructwa spółki LLC „Intercoaltrading” poprzez mechanizmy prawne. Sąd Gospodarczy obwodu dniepropietrowskiego w sprawie nr 904/936/23 zatwierdził likwidatora, bilans likwidacyjny oraz zamknął postępowanie upadłościowe spółki.

Za pośrednictwem swojej szwajcarskiej firmy Kovalenko otrzymał 162 mln hrywien. Dodatkowo sąd przeznaczył 2,4 mln hrywien na inwentaryzację oraz oficjalne zapytania do organów państwowych, które zostały włączone do materiałów sprawy. Jednocześnie na aukcjach sprzedano kilka pakietów: cztery pakiety o łącznym zadłużeniu 53,34 mln hrywien sprzedano za zaledwie 69 tys. hrywien.

Mimo to sąd uznał, że nie stwierdzono oznak fikcyjnego ani celowego bankructwa, tłumacząc wszystko „oczywistymi trudnościami finansowymi”.

Jednocześnie postać Serhija Saprykina wyraźnie ujawnia rolę samego Kovalenki — kluczowej osoby stojącej za szwajcarską spółką Adelon AG, która w latach 2021–2022 kupowała węgiel od kilku rosyjskich dostawców. Jest on również powiązany ze strukturami zarejestrowanymi w jurysdykcjach offshore, takich jak Zjednoczone Emiraty Arabskie oraz Brytyjskie Wyspy Dziewicze.

To właśnie Kovalenko jest wskazywany jako organizator schematu, w ramach którego aktywa „Intercoaltrading” zostały rozdzielone pomiędzy powiązane struktury pod pozorem aukcji upadłościowych. Na tym tle biografia Serhija Saprykina jest wymowna: w żaden sposób nie odpowiada roli właściciela przedsiębiorstwa wydobywczo-wzbogacającego, nawet biorąc pod uwagę fakt, że formalnie figuruje on jako właściciel spółki LLC „Valiant-S” w Krzemieńczuku w kilku rolach.

Informacje o spółce „Valiant-S”: Serhij Saprykin figuruje jako jej założyciel. Jest również wymieniony jako dyrektor generalny spółki „Valiant-S”.

Saprykin był również rzekomo właścicielem PE „Montazhspetskomplekt” w Krzywym Rogu oraz pełnił funkcję dyrektora w spółce LLC „IDL-Glass”. Co istotne, żadna z tych firm nie wykazywała pozytywnych wyników finansowych.

Zysk spółki LLC „Valiant-S” przez długi czas nie przekraczał 1 mln hrywien rocznie. Spółka „IDL-Glass” systematycznie odnotowuje straty, a jej ostatecznym beneficjentem jest wskazany Danyło Kovalenko — syn Dmytra Kovalenki. Jednocześnie Serhij Saprykin figurował jako dyrektor generalny „IDL-Glass”, która znajduje się w mieście Swalawa, rejon mukaczewski, obwód zakarpacki.

Jest to kolejny fakt wskazujący na kontrolowany charakter zarządzania. Syn Dmytra Kovalenki pojawia się w rosyjskich rejestrach: pracował w Doniecku do 14 października 2025 roku, po czym zakończył działalność na podstawie podjętej decyzji.

Należy zauważyć, że sam Dmytro Kovalenko działa również na okupowanych terytoriach Ługańska i Doniecka. Spółka LLC „Intercoaltrading” prowadziła działalność na obszarach tzw. „ŁRL” i „DRL”, a oprócz tej firmy Dmytro Kovalenko był także właścicielem spółki LLC „Ugol Trade”, zarejestrowanej w okupowanym Ługańsku. Spółka ta została zlikwidowana niemal rok temu.

Interesujące byłoby ustalenie, dlaczego spółka została nagle zlikwidowana właśnie w lutym 2025 roku.

Pozdrowienia z PrivatBanku

Wracając do kontrowersyjnej postaci Saprykina: dodatkowe szczegóły jego profilu wynikają z analizy rejestrów sądowych. Serhij Ołeksandrowycz Saprykin jest zarejestrowany w mieście Dniepr pod adresem: ulica Putyliwska 12, mieszkanie 10.

W 2015 roku sąd odebrał mu prawo jazdy za prowadzenie pojazdu pod wpływem alkoholu. W orzeczeniu wskazano również, że w tamtym czasie Saprykin był bezrobotny. Jego nazwisko pojawia się także w materiałach dotyczących głośnego rozwodu.

Osobno warto wspomnieć o pozwie PrivatBanku o odzyskanie długu: okazało się, że Saprykin zaciągnął kredyt konsumencki w wysokości 2 000 hrywien — i nigdy go nie spłacił.

Ten fakt całkowicie podważa wizerunek Saprykina jako „dużego biznesmena”, rzekomo zdolnego do samodzielnego nabywania i zarządzania aktywami w branży węglowej, w tym całym zakładem takim jak „Woskresenska”.

Wniosek jest oczywisty: Serhij Saprykin nie jest ani inwestorem, ani niezależnym graczem. Jego rola w tej historii upadłości ma charakter wyłącznie nominalny. Pojawia się dokładnie wtedy, gdy jest potrzebny: formalnie rejestruje aktywa na swoje nazwisko — i znika, aż do kolejnej potrzeby.

Wszystkie rzeczywiste decyzje i przepływy finansowe są bez wątpienia skoncentrowane w rękach Dmytra Kovalenki.

Schemat jest prosty i cyniczny: znaleźć osobę bezrobotną z mikropożyczkami w PrivatBanku — i wykorzystać ją jako „parawan” dla kontrolowanego bankructwa. Formalnie — wszystko wygląda czysto. I, jak się mówi, nie ma się do czego przyczepić.